Rozdział 6

Nie wiedziałam co się dzieje. Podniosłam się z łóżka, podpierając się na dłoniach i wtedy poczułam straszne pieczenie. Spojrzałam w dół i moja ręką była zabandażowana. Wydaje mi się, że chyba trzeba zmienić ten opatrunek, bo zaczynały się pojawiać czerwone kropeczki na nim. Był to znak, że krew nie dawała za wygraną i ciągle leciała. Nagle usłyszałam głośne chrząknięcie, odwróciłam się w lewo i zobaczyłam jego siedzącego jak gdyby nigdy nic w moim fotelu.

- Zemdlałaś. Musimy jechać do szpitala, żeby zszyli ci rękę. Rana nie wygląda groźnie, ale lepiej żeby oni się tym zajęli. Możesz mi powiedzieć o co ci chodziło z tym, że nie wiesz kim tak naprawdę jestem ? - zapytał z wyraźną troską chłopak.

- Dziękuję. Możesz zostawić mnie samą ? Poradzę sobie. Wyjdź.

- Nie wyjdę stąd dopóki nie powiesz mi co jest grane ! - frustracja w jego oczach rosła.

Chciałam się opanować, ale nie mogłam. Czułam piekielny ból w ręce, bębniło mi w głowie i jeszcze to, że siedział sobie w moim pokoju jak gdyby nigdy nic i obserwował jak śpię po tym jak mnie oszukał ? To znaczy nie wiem jeszcze czy mnie oszukał, ale wszystko na to wskazuje.

- Jakie jest twoje prawdziwe imię ? - zapytałam z lekkim podenerwowaniem.

 - Mówiłem ci, że mam na imię Jafaad i jest to moje prawdziwe imię.

- Do jasnej cholery ! Jakie jest twoje pierwsze imię ?! - krzyknęłam.

- Po co ci to wiedzieć ?  - oburzył się.

- Widzisz. Dlatego jesteś cholernym oszustem ! Wyjdź z mojego domu 

- Ale Paulla ..

- Wyjdź !

Wstał, podszedł do mojego łóżka złożył niewinny pocałunek na moim czole i wyszedł. Nawet się przed tym nie broniłam. Wiedziałam, że to jest pewnie ostatni raz kiedy go widzę. Znowu zaczęłam płakać, nie miałam już na nic siły. Po długich minutach płakania, w końcu się mogłam spokojnie położyć i iść spać. 

 --------------------------------------------------------------------------------------

Odkąd ostatni raz go widziałam minęły dwa tygodnie. Od tamtego momentu byłam jakaś inna. Jakby nieobecna. Nie chciałam jeść, całe dnie spędzałam w swoim pokoju z nikim praktycznie nie rozmawiałam. Wiedziałam, że pochopnie go oceniłam. Nie chciałam teraz się wykręcać, ale poniosło mnie wtedy. Co jak Ewa nie miała racji i jest on zupełnie kimś innym ? A ja bez żadnego konkretnego powodu nakrzyczałam na chłopaka, który okazywał mną zainteresowanie. W tym momencie moje życie było kompletnie bez sensu. Usłyszałam pukanie do drzwi. Nic nie odpowiedziałam z nadzieją, że osoba stojąca za nimi zrozumie, że nie mam ochoty z nikim rozmawiać i sobie pójdzie. Jednak pukanie było tak natarczywe, że musiałam podnieść się z łóżka i otworzyć. W progu stała Ewa z opakowaniem lodów o smaku śmietankowym. Jej spojrzenie mówiło samo za siebie, że waha się nad wejściem do środka. Odsunęłam się od drzwi, żeby zrobić jej przejście. Weszła i usiadła na łóżku. Otworzyła torebkę i wyciągnęła z niej kopertę. Pokazała mi żebym przyszła do niej. Wzięłam kopertę.

- Co to jest ? - spytałam wyraźnie zdziwiona.

- Otwórz, wydaje mi się że tylko w takim sposób mogę Ci się zrekompensować.

Popatrzyłam na nią pytająco po czym otworzyłam kopertę. Były w niej zdjęcia. Zdjęcia zrobione na koncercie, na którym wspólnie byłyśmy z Jafaad'em. Mimowolnie się uśmiechnęłam. Od tamtego momentu, kiedy wyrzuciłam go z mojego pokoju nie oglądałam żadnych naszych wspólnych zdjęć. Wzięłam pudełko lodów, które leżało na ziemi i zaczęłam je jeść. 

- Chcesz ?

- W końcu to są moje lody. - zachichotała.

- A potem dupa rośnie. - zaśmiałam się.

Siedziałyśmy tak, jedząc lody i rozmawiając o wszystkim jak i o niczym. Nie pamiętam kiedy ostatni raz czułam się tak dobrze.

 --------------------------------------------------------------------------------------

(Jafaad)

Minęły dwa tygodnie odkąd nie rozmawiałem z Paullą. Co ja takiego zrobiłem ? Nie miałem zielonego pojęcia. Przecież dni, które razem spędzaliśmy były niezwykłe. Czy ona tego nie czuła ?

Ale słowa „ jak mogę ci ufać jak nawet nie wiem kim tak naprawdę jesteś ?!” dały mi dużo do myślenia. To prawda nie powiedziałem jej jak naprawdę mam na pierwsze imię, ale to dlatego że potrzebuję odpoczynku. Chcę żeby polubiła mnie za to kim jestem a nie za to jak mam na imię. Do cholery jasnej ! Miała polubić mnie za to jaki jestem a nie za to kim jestem ! Nie pamiętam kiedy ostatni raz jadłem jakiś normalny posiłek. Siedziałem w hotelowym pokoju, rozmyślając o tym co by było gdybym jej powiedział. Nie mogłem. Jeszcze było na to za wcześnie. Telefon zaczął mi dzwonić. Poszedłem do pokoju obok, bardzo poirytowany.

- What ?

- Hey. Are you still there ? - zapytał mnie Lou.

- Yes. - krzyknąłem.

- Chill out. I have hope that everything's gonna be alright. Bye – odpowiedział mi wyraźnie zatroskany.

- Bye bye.

Już nie wiedziałem co mam robić. Za niedługo moje wakacje dobiegną końca i będę musiał wrócić do Bradford, a potem z chłopakami do Londynu. Ciężko mi się przyznać do tego, ale strasznie mi zależy na tej małej. Jest w niej coś takiego. Coś co sprawia, że każdy dzień staje się lepszy. Nie jestem w stanie tego nazwać. Nigdy kogoś takiego nie spotkałem. Muszę coś z tym zrobić. 

 ----------------------------------------------------------------------------------------

(Paulla)

Obudziło mnie głośne pukanie do drzwi. Zbiegłam na dół i zobaczyłam, że w domu nikogo nie ma. Cholera ! Która jest godzina ?! Jedenasta ! Pięknie znowu opuszczę szkołę, zaspałam. I to bardzo zaspałam. No ale kto się o tej porze dobija do mojego domu ?! Jestem w samej piżamie. Kurde. Pobiegłam na górę. Zarzuciłam szybko na siebie spodnie dresowe i podkoszulek. Zbiegłam z powrotem na dół, międzyczasie krzycząc „chwila”. Przejrzałam się jeszcze w lusterku. Musiałam sprawdzić czy nie przestraszę osoby po drugiej stronie, moim porannym wyglądem. Kiedy otworzyłam drzwi zobaczyłam, że Jafaada. Normalnie mnie zamurowało. Nie umiałam wydusić z siebie ani jednego słowa. Myślałam, że już wrócił do siebie do Anglii i o mnie zapomniał. Wakacyjna miłość się skończyła. No albo po prostu obraził się po tym jak ostatnio na niego nakrzyczałam. Zobaczył moją zdziwioną minę i spytał. 

The Fray - Never say never  (lepiej się to czyta słuchając tego)

- Mogę wejść ?

- Yyy … tak. Wejdź.

Przesunęłam się robiąc mu trochę miejsca. Staliśmy tak przyglądając się sobie przez dłuższą chwilę. Naprawdę za nim tęskniłam. Muszę przyznać, że przywiązałam się do niego. Wyciągnął ku mnie rękę. Złapałam za nią, a on momentalnie przyciągnął mnie do siebie. Staliśmy tak wtuleni w siebie. Chciałam żeby ta chwila trwała wiecznie. Zaraz ! Przecież on jest kłamcą ! Nie możesz teraz  o wszystkim zapomnieć. Prawdopodobnie cię oszukał. Ta myśl w końcu do mnie dotarła. Momentalnie odsunęłam się od niego i powiedziałam.

- Nie, nie mogę. Nie potrafię.

- Przyszedłem dać Ci tylko to.

Podał mi coś zawiniętego w ozdobny papier z kokardką na górze. Nie było to duże, ale małe też nie.  Wydawało mi się, że są to jakieś czekoladki, ponieważ opakowanie było prostokątne. Za nim się zorientowałam Jafaad wyszedł. Nie zdążyłam mu nic odpowiedzieć. Podbiegłam do drzwi i je otworzyłam. Nie zdążyłam. Jego już nie było. Pobiegłam na górę zatrzaskując za sobą drzwi. Położyłam się na łóżku zastanawiając się po co on tutaj w ogóle przyszedł. Patrząc na to z drugiej strony cieszyłam się, że w końcu zrobił coś w tym kierunku. No ale nie musiał przynosić mi prezentu. Właśnie. Gdzie to jest ? Zobaczyłam, że podarunek od niego leży na biurku. Podeszłam do tego i zabrałam się za odpakowywanie. To co zobaczyłam poraziło mnie. Była to książka, którą kupił na naszym drugim spotkaniu z autentycznym autografem Zayna Malika. Nie wierzyłam w to. Cały świat mi się zawalił. A jednak. Okłamał mnie. Na pewno musiał mieć jakiś powód. Spędziłam tyle czasu z Zaynem z One Direction ?! Jeszcze wyrzuciłam go z mojego domu ?! Każda ich fanka chyba poćwiartowałaby mnie za to. Ale nie ! Dosyć tego ! Żaden chłopak nie będzie mnie oszukiwać. Nie obchodzi mnie czy jest Zaynem Malikiem czy może Jamesem Bondem. Nie pozwolę sobie na to ! Rzuciłam książkę o ścianę. Wypadła z niej koperta zaadresowana „Paulla”. Nie spodziewałam się, że zostawi mi jeszcze jakiś dodatkowy liścik.Podniosłam kopertę z ziemi i zaczęłam czytać.

Nie wiem od czego mam zacząć. Wiem, że schrzaniłem

całą tą sprawę. Naprawdę chciałem Ci powiedzieć, ale nie mogłem.

Chodzi o to, że potrzebowałem czegoś normalnego. Chciałem odpocząć

od bycia sławnym. Mieliśmy trzy miesiące na odpoczynek.

Wybrałem to miejsce, bo wiedziałem że tutaj będę bezpieczny. W pewnym sensie.

Nie chciałem żebyś odbierała mnie jako  Zayna Malika z 1D.

Chciałem żebyś polubiła mnie za moją osobowość, a nie pryzmat

sławy i pieniędzy. Po tym wspaniałym czasie, który razem spędziliśmy

zrozumiałem, że jesteś inna od wszystkich dziewczyn.

Po tym całym doświadczeniu, wiedziałem że mogłem Ci  powiedzieć.

To wszystko nie miałoby dla Ciebie znaczenia.

I'm a fucking asshole. I don't know what should I do. Spierdoliłem, wiem.

Naprawdę Cię przepraszam. Nie będę więcej sprawiał Ci przykrości.

Wieczorem wracam do Anglii.

Na zawsze pozostaniesz w moim sercu.

Zayn Malik

Nie zorientowałam się kiedy słone łzy zaczęły kapać na list od … Przeczytałam jeszcze raz podpis „Zayn Malik”. Dostałam list z przeprosinami od Zayna ?! Nie mógł mi powiedzieć, bo nie chciał żebym spędzała z nim czas przez jego pieniądze i sławę ? Poza tym chciał się ukryć i odpocząć ? To prawda, że sławne osoby nie miały ani chwili czasu na jakikolwiek odpoczynek. Ale nie musiał mnie okłamywać. Jeszcze więcej łez pojawiło się na moich policzkach. Podniosłam książkę i spojrzałam na nią. Na okładce była wielka głowa Rumuna. No dobrze, był Zaynem ale jak wyjaśni mi to że ma inny kolor włosów i ta twarz ? Głupia ! Pewnie miał perukę. Co ja powinnam zrobić ? Przyszedł do mojego domu chłopak odpowiedni dla mnie z książką zawierającą wszystkie informacje o nim i listem z przeprosinami. Dzisiaj wraca do Anglii. Mam go stracić na zawsze ? No tak oczywiście nie wiąże się to z tym, że jak przyjmę te przeprosiny to będziemy razem. No, ale może zostanie. Wyciągnęłam telefon i zadzwoniłam po Ewkę. Powiedziała, że będzie za pięć minut. Właśnie one minęły, a jej dalej nie było. Chodziłam po pokoju w tą i z powrotem. Nagle usłyszałam dzwonek do drzwi. Zbiegłam na dół jak poparzona.  Nie wiem ile czasu tak siedziałyśmy i rozmawiałyśmy o tym. Po wszystkim Ewa wstała i zaczęła ubierać buty.

- Gdzie ty się wybierasz ? - zapytałam zdziwiona.

- Jest dwunasta. Za godzinę mamy autobus w kierunku Pyrzowic, a za dwie godziny twój chłopak ma ostatni samolot stąd do domu. Więc radziłabym ci się ogarnąć i pędzić na lotnisko. - powiedziała z wielkim entuzjazmem Ewa.

- Ale .. - nie zdążyłam nic więcej powiedzieć, bo dziewczyna stojąca obok weszła mi w zdanie.

- Nie ma żadnego ALE ! Widzę jak o nim myślisz i widziałam jak było ci przez dwa tygodnie źle. To jest twoja jedyna szansa. Więc rusz łaskawie swoje cztery litery nim będziesz żałować wszystkiego do końca życia. No ruchy ! - krzyczała.

Bez żadnych więcej pytań, wzięłam torebkę, ubrałam buty i wyszłyśmy z domu. Nie chciałam żeby moja historia z nim tak się skończyła. W życiu nie zawsze jest happy end, ale ja postaram się żeby tym razem w moim był.